Η διοίκηση της Ανόρθωσης βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής, την ίδια ώρα που επιχειρεί να επισημάνει άλλη μία φορά ότι διαχειρίζεται μια δύσκολη πραγματικότητα με αίσθημα ευθύνης και συγκεκριμένο πλάνο.
Η σεζόν άφησε πίσω της αγωνιστικές αστάθειες και οικονομικές προκλήσεις, όμως από τα όσα λέγονται δημόσια προκύπτει η εικόνα μιας διοίκησης που δεν αρνείται τα προβλήματα, αντίθετα τα βάζει στο «τραπέζι», ζητώντας ψυχραιμία και ενότητα από τον κόσμο που βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό των παικτών.
Κεντρικό ζήτημα αποτελεί το χρέος της «Κυρίας», το οποίο υπολογίζεται στα 11 εκατομμύρια ευρώ. Παρουσιάζεται ως διαχειρίσιμο και «πολύ μικρό» για τα δεδομένα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, με τη διοίκηση να διευκρινίζει ότι περίπου το 70% αφορά οφειλές προς το κράτος, ρυθμισμένες σε δόσεις, και να κάνει λόγο για ανάγκη ακόμη μίας «οικονομικής ένεσης» ώστε να σταθεροποιηθεί οριστικά το πλαίσιο λειτουργίας της ομάδας. Το μήνυμα είναι πως η Ανόρθωση δεν κρύβεται πίσω από αριθμούς, αλλά αναγνωρίζει ότι χρειάζεται συνεχή οικονομική στήριξη για να σταθεί στο επίπεδο που απαιτεί η ιστορία της.
Παράλληλα, γίνεται παραδοχή ότι η συνέπεια στις πληρωμές δεν είναι πάντα απόλυτη, καθώς «δεν υπάρχει το άπλετο χρήμα» και η διοίκηση αναγκάζεται να κινείται με εγγυήσεις και ρυθμίσεις, σε ένα πλαίσιο όπου οποιοδήποτε λάθος «βήμα» μπορεί να έχει επιπτώσεις. Αυτό, ωστόσο, δεν αναιρεί την προσπάθεια να τηρούνται οι υποχρεώσεις.
Σε αυτό το σκηνικό, η διοίκηση στέλνει διπλό μήνυμα προς τον κόσμο, από τη μια, επιθυμεί να «κλείσει τα αυτιά» μη χρησιμοποιώντας το μηδενισμό και να παραμείνει ψύχραιμος και ενωμένος, από την άλλη, δηλώνει ανοιχτή ακόμη και στο ενδεχόμενο αποχώρησης, αν κριθεί ότι αυτό εξυπηρετεί το συμφέρον της Ανόρθωσης. Η ουσία είναι πως επιχειρεί να τοποθετήσει τον σύλλογο πάνω από πρόσωπα, υπενθυμίζοντας ότι η «Κυρία» οφείλει να παραμείνει δυνατή θεσμικά.