Αναλυτικά, η εκτενής συνέντευξή του στο vkcyprus.com:
Ένα ακόμη μεγάλο όνομα εμφανίστηκε πρόσφατα στο κυπριακό πρωτάθλημα: ο Ντένις Τσερίσεφ. Γεννημένος στη Ρωσία, μετακόμισε με τους γονείς του στην Ισπανία σε ηλικία έξι ετών, όπου και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο. Διαθέτει πάνω από 10 χρόνια εμπειρίας στη La Liga (Ρεάλ Μαδρίτης, Σεβίλλη, Βιγιαρεάλ, Βαλένθια), έχει συμμετοχή στο Μουντιάλ του 2018 –μετά το οποίο η FIFA τον χαρακτήρισε ως μία από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις της διοργάνωσης–, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, καθώς και σε αγώνες απέναντι στα κορυφαία κλαμπ της Ευρώπης. Σήμερα ο Ντένις αγωνίζεται στην κυπριακή Κράσαβα. Αντιμετωπίζει αυτό το στάδιο της καριέρας του με ηρεμία, σχεδόν φιλοσοφικά: το ποδόσφαιρο τον έχει διδάξει εδώ και χρόνια να μην ζει με προσδοκίες και να μην εμμονεύει με το status.
Η επιλογή της Κράσαβα προέκυψε τον Ιανουάριο και οι διαπραγματεύσεις εξελίχθηκαν αρκετά γρήγορα. Σύμφωνα με τον Τσερίσεφ, η πρωτοβουλία προήλθε από τον ιδιοκτήτη του συλλόγου, Γιεβγκένι Σαβίν.
«Ο Γιεβγκένι επικοινώνησε ο ίδιος μαζί μου. Τότε ήμουν σε αναζήτηση ομάδας. Είχα πολλές προτάσεις, αλλά όταν εμφανίστηκε η ευκαιρία να έρθω στην Κύπρο, σκέφτηκα ότι θα ήταν μια καλή επιλογή για εμένα και την οικογένειά μου. Έτσι, συμφωνήσαμε γρήγορα σε όλα και ήρθαμε.»
«Παλιά θεωρούσα την Κύπρο θέρετρο»
Ο Ντένις μετακόμισε στο νησί τον Φεβρουάριο με την οικογένειά του. Μετά την Ελλάδα, όπου αγωνίστηκε την προηγούμενη σεζόν, η Κύπρος δεν του επιφύλασσε εκπλήξεις· περισσότερο έμοιαζε με συνέχεια της γνώριμης μεσογειακής του καθημερινότητας.
«Είναι αρκετά παρόμοια με την Ελλάδα, όπου περάσαμε την περσινή χρονιά. Ίσως εδώ να είναι λίγο πιο οργανωμένα τα πράγματα, γιατί η Αθήνα είναι κάπως χαοτική πόλη. Εδώ όλα είναι πιο ήρεμα, πιο μετρημένα. Γενικά, μας άρεσε.»
Παλαιότερα, ο Ντένις έβλεπε την Κύπρο περισσότερο ως έναν τουριστικό προορισμό. Και παρότι είχε παίξει εδώ και στο παρελθόν – με τη Βιγιαρεάλ κόντρα στον Απόλλωνα στο Europa League και με την εθνική Ρωσίας απέναντι στην Κύπρο – αντιλαμβανόταν το νησί κυρίως ως μέρος διακοπών. Τώρα αυτή η αντίληψη έχει αλλάξει.
«Έχω αγωνιστεί εδώ τρεις ή τέσσερις φορές και πάντα έβλεπα την Κύπρο ως τόπο για διακοπές. Όμως τώρα είναι διαφορετικά. Ναι, η Κύπρος είναι θέρετρο, αλλά είναι και ποδοσφαιρική χώρα. Και όσο έχεις την ευκαιρία να ζεις εδώ, πρέπει να την απολαμβάνεις: το ποδόσφαιρο, τη ζωή, το κλίμα. Είναι υπέροχα εδώ.»
«Οι έξι πρώτες θα έπαιζαν άνετα στην Ισπανία»
Αρχικά, ο Ντένις δεν είχε κάποια ιδιαίτερη προσδοκία για το κυπριακό πρωτάθλημα. Παραδέχεται ότι ένας ποδοσφαιριστής σπάνια ζει με προσδοκίες: στο επάγγελμά του όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα, το παρελθόν ξεχνιέται και το επόμενο παιχνίδι είναι πάντα μπροστά.
«Στην ποδοσφαιρική καριέρα υπάρχει ένας συνεχής κύκλος: πρέπει να προπονείσαι, να παίζεις. Ξεχνάς γρήγορα το παρελθόν, γιατί πρέπει να προχωράς και να κοιτάς μπροστά. Ο ποδοσφαιριστής δεν σκέφτεται τις προσδοκίες· σκέφτεται πώς να προετοιμαστεί ώστε να είναι όσο γίνεται πιο χρήσιμος στην ομάδα και να κερδίσει το επόμενο ματς – και μέχρι εκεί. Μετά τον αγώνα βγάζει τα συμπεράσματά του και τον αφήνει πίσω.»
Όσον αφορά ειδικά την Κύπρο, μετά τη μετακόμισή του ο Ντένις εκπλάγη ευχάριστα από το επίπεδο του τοπικού ποδοσφαίρου.
«Το επίπεδο εδώ είναι καλό και φαίνεται ξεκάθαρα ότι το πρωτάθλημα μεγαλώνει και εξελίσσεται. Υπάρχουν δυνατές ομάδες, με σταθερή παρουσία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Οι έξι πρώτες θα μπορούσαν σίγουρα να παίζουν άνετα στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας.»
Ο Τσερίσεφ, πάντως, δεν παρακολούθησε στενά τη μάχη του τίτλου: η Κράσαβα είχε τη δική της αποστολή – τη σωτηρία.
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν παρακολουθούσα ιδιαίτερα τις άλλες ομάδες. Εμείς ήμασταν περισσότερο συγκεντρωμένοι στη δική μας θέση. Το βασικό ήταν να κρατήσουμε την ομάδα στην κατηγορία, κάτι που, ευτυχώς, καταφέραμε.»
«Στην Ισπανία έχεις λιγότερο χρόνο να αποφασίσεις»
Η κουβέντα για το κυπριακό ποδόσφαιρο σταδιακά περνά σε ένα βαθύτερο θέμα – την ποδοσφαιρική νοημοσύνη και τις διαφορές σχολών. Όταν ένας ποδοσφαιριστής έχει τόσο εκτενή θητεία σε υψηλό επίπεδο, είναι αναπόφευκτο να τον ρωτήσεις για τις διαφορές ανάμεσα στα πρωταθλήματα. Και η βασική διαφορά αναδεικνύεται αμέσως: η ταχύτητα λήψης αποφάσεων.
«Υπάρχει διαφορά, ειδικά με τη La Liga. Στην Ισπανία, όταν υποδέχεσαι την μπάλα, έχεις λιγότερο χρόνο για να κάνεις οτιδήποτε. Εδώ στην Κύπρο έχεις περισσότερο χρόνο. Προφανώς, για παίκτες 35 χρονών, όπως εγώ, αυτό είναι πλεονέκτημα (γέλια). Αλλά δεν έχει να κάνει τόσο με την ταχύτητα των παικτών, όσο με την ταχύτητα και την ακρίβεια στη λήψη αποφάσεων. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό. Μπορεί να μην είσαι πολύ γρήγορος ή πολύ τεχνικός, αλλά αν παίρνεις πάντα σωστές αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι, θα αγωνίζεσαι σε υψηλό επίπεδο. Αν όμως είσαι γρήγορος και τεχνικός, αλλά παίρνεις λάθος αποφάσεις, δεν θα παίξεις πουθενά.»
Ποδοσφαιρική νοημοσύνη
Ο Τσερίσεφ περιγράφει την ποδοσφαιρική νοημοσύνη ως κάτι που διαμορφώνεται στην παιδική ηλικία. Είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος σκέψης, που δεν εξηγείται πάντα με λόγια και δεν αποκτάται εύκολα στην ενήλικη ζωή.
«Δεν έχουν όλοι ποδοσφαιρικό IQ. Μερικές φορές βρίσκεσαι σε μια ομάδα όπου δεν έχουν όλοι περάσει από τα κορυφαία επίπεδα – Champions League, Europa League κ.ο.κ. Οι σχολές διαφέρουν. Και τελικά δεν έχουν όλοι την ίδια κατανόηση του ποδοσφαίρου. Εσύ το βλέπεις με έναν τρόπο, κάποιος άλλος με διαφορετικό. Και τότε πρέπει να προσαρμοστείς στο ποδόσφαιρο που παίζεται, να προσαρμοστείς σε αυτό. Έχεις τις δικές σου ποιότητες, αλλά πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτό που υπάρχει τώρα – ακόμη κι αν η διαφορά είναι τεράστια.»
Σε τέτοιες καταστάσεις, λέει ο Ντένις, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αποδεχτείς την πραγματικότητα. Δεν μπορείς να αλλάξεις τους συμπαίκτες ή τους προπονητές σου· δεν μπορείς να υποχρεώσεις τους πάντες να βλέπουν το παιχνίδι όπως εσύ.
«Μερικές φορές πρέπει απλώς να αποδεχτείς ότι βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση. Κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου. Αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τους συμπαίκτες σου. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, είχαμε καλή ομάδα, ποιοτικούς παίκτες, κάποιους που έπαιζαν στην εθνική, άλλους σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Υπήρχε όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον τρόπο που εκείνοι καταλάβαιναν το ποδόσφαιρο και στον τρόπο που το αντιλαμβάνονταν παιδιά που, ας πούμε, μεγάλωσαν στην Ελλάδα και έπαιζαν μόνο στη Β΄ κατηγορία.»
Ο Ντένις δίνει ένα απλό παράδειγμα: στη δική του λογική, σε μια δεδομένη φάση ένας συμπαίκτης πρέπει να πάρει μια συγκεκριμένη απόφαση, αλλά εκείνος επιλέγει κάτι εντελώς διαφορετικό.
«Και τότε σκέφτεσαι: “Πώς γίνεται να το έκανε αυτό; Πώς πήρε αυτή την απόφαση;” Πιστεύω ότι η ποδοσφαιρική εξέλιξη ξεκινάει από την παιδική ηλικία. Στην Ισπανία αυτό υπήρχε και υπάρχει ακόμη, αλλά σε κάποιες χώρες δεν είναι τόσο ανεπτυγμένο. Ίσως τα παιδιά να έπαιζαν στην αυλή, μετά να μεγάλωσαν, να δυνάμωσαν και να έφτασαν στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, αλλά να μην έχουν αυτό το ποδοσφαιρικό IQ.»
Είναι δύσκολο να το εξηγήσεις.
«Δεν υπάρχει πάντα δικαιοσύνη στο ποδόσφαιρο»
Εδώ η συζήτηση γυρνά σε ένα άλλο ποδοσφαιρικό θέμα: τη δικαιοσύνη. Ο Τσερίσεφ, χωρίς υπερβολές, το λέει ξεκάθαρα: στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει πάντα δικαιοσύνη.
«Ένα χαρακτηριστικό κάποιων πρωταθλημάτων είναι ότι πολλές αποφάσεις μπορεί να μην παίρνονται καν από τους προπονητές. Πρέπει να το καταλαβαίνεις αυτό και, σε έναν βαθμό, να το σέβεσαι. Η νοοτροπία και η οπτική διαφέρουν παντού. Στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, μερικές φορές δεν υπάρχει δικαιοσύνη.»
Πράγματι, συχνά συμβαίνει ένας ποδοσφαιριστής να προπονείται καλύτερα από τους υπόλοιπους, αλλά να μην παίρνει χρόνο συμμετοχής.
«Κάποιος μπορεί να προπονείται πολύ καλύτερα από τους άλλους, αλλά να μην παίζει ποτέ. Και λες: “Γιατί δεν παίζει; Τα κάνει όλα τέλεια!” Είναι εύκολο να υποθέσεις ότι απλώς δεν τον θέλει ο προπονητής. Ναι, γίνεται κι αυτό. Εκεί πιστεύω ότι πρέπει να το αποδεχτείς, να περιμένεις ή να συνεχίσεις την καριέρα σου αλλού.»
Για τον ίδιο τον Τσερίσεφ, αυτό συνδέεται με την εσωτερική γαλήνη.
«Αν κάποιος εκνευρίζεται και θυμώνει, χάνει την εσωτερική του ενέργεια. Γιατί να το κάνει; Πρέπει απλώς να αποδεχτεί την κατάσταση: “Εντάξει, θα κάνω τη δουλειά μου κι ο Θεός θα δει τι θα γίνει.” Δεν μπορώ να αλλάξω τη γνώμη του προπονητή. Μπορώ μόνο να προπονούμαι σωστά. Αν όμως ο προπονητής ή η διοίκηση του συλλόγου έχουν άλλα συμφέροντα – να πουλήσουν έναν παίκτη, να φέρουν κάποιον άλλον επειδή είναι φίλος του ή της οικογένειάς του – δεν μπορώ να το επηρεάσω. Κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου. Και στο τέλος πληρώνομαι γι’ αυτό. Πηγαίνω για ύπνο και η συνείδησή μου είναι ήσυχη.»
«Το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι υποτιμημένο»
Το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι, κάποιες φορές, υποτιμημένο. Ίσως λόγω του μεγέθους της χώρας και κάποιων κλασικών στερεοτύπων. Συχνά ένα μικρό νησί εκλαμβάνεται αυτόματα ως κάτι ασήμαντο. Ο Ντένις έχει συναντήσει αυτή την αντίληψη, αλλά διαφωνεί ριζικά.
«Πιθανότατα αυτό συμβαίνει επειδή πολλοί αγαπούν τα κορυφαία πρωταθλήματα της Ισπανίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας και ούτω καθεξής. Όλα τα άλλα έρχονται δεύτερα. Αλλά δεν πιστεύω ότι η Κύπρος είναι χαμηλού επιπέδου. Αντίθετα, υπάρχουν πολύ καλές ομάδες εδώ. Φυσικά, μπορεί να υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα, ας πούμε, στην Ομόνοια και στο Παραλίμνι, αλλά, όπως είπα και πριν, υπάρχει ένας πυρήνας συλλόγων πολύ υψηλού επιπέδου. Και υπάρχουν και ποιοτικοί ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν άνετα να παίξουν σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο.»
Εδώ ο Ντένις θυμάται την εμπειρία του στη Serie B της Ιταλίας, όπου βρέθηκε μετά την Ισπανία.
«Φανταζόμουν ότι το επίπεδο θα ήταν πολύ χαμηλότερο. Όμως πήγα εκεί και υπήρχαν τόσο σπουδαίοι παίκτες! Σκεφτόμουν: “Δεν μπορεί, πώς γίνεται να παίζουν εδώ;” Εγώ είχα περάσει δέκα χρόνια στην πρώτη κατηγορία της Ισπανίας και όταν έφτασα, στην αρχή δυσκολεύτηκα να τους ακολουθήσω. Φυσικά, είχε προηγηθεί ένα διάστημα τριών μηνών χωρίς προπονήσεις, αλλά παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά ήταν εξαιρετικά. Έδειχναν επίπεδο που θα τους επέτρεπε να παίζουν σε οποιαδήποτε ομάδα στην Ισπανία.»
Σύμφωνα με τον Τσερίσεφ, ένας ποδοσφαιριστής δεν χρειάζεται μόνο ποιότητα, αλλά και ευκαιρία.
«Πρέπει κάποιος να σε πιστέψει και να σου δώσει χρόνο συμμετοχής. Μπορεί να είσαι πολύ καλός ποδοσφαιριστής, αλλά αν δεν σε βάλουν ποτέ να παίξεις, τι μπορείς να κάνεις; Τίποτα.»
«Ο ηλικιακός ρατσισμός είναι πιο έντονος στις μετασοβιετικές χώρες»
Ένα ξεχωριστό κομμάτι της συζήτησης είναι η ηλικία στο ποδόσφαιρο. Ο Τσερίσεφ είναι πλέον 35 ετών και μιλά ανοιχτά για το γεγονός ότι ο ηλικιακός ρατσισμός υπάρχει στο επάγγελμά του. Έχει υπάρξει μάλιστα και προσωπικό του βίωμα.
«Είχα συζητήσεις με ομάδες από τη Ρωσία. Μου έλεγαν: “Έλα στην προετοιμασία στα 35, προπονήσου, και μετά βλέπουμε.” Πιστεύω ότι, αν θέλουν να σε πάρουν, πρέπει ήδη να ξέρουν ποιον επιλέγουν. Είμαι πολλά χρόνια στο ποδόσφαιρο· δεν γίνεται απλώς να πάω να προπονηθώ και “μετά θα δούμε”. Πρέπει να σέβεσαι τον εαυτό σου.»
Ο Ντένις συνάντησε παρόμοια αντιμετώπιση και σε συζητήσεις με έναν μεγάλο σύλλογο του Καζακστάν.
«Μου είπαν: “Θέλουμε να σε πάρουμε, αλλά έλα στην προετοιμασία και θα δούμε. Είσαι πια μεγάλος.” Μισό λεπτό. Προπονούμαι κάθε μέρα, είμαι σοβαρός επαγγελματίας. Αν ήμουν 20 κιλά παραπάνω, πολύ απλά δεν θα έπαιζα ποδόσφαιρο.»
Πιστεύει ότι μετά τα 30 οι ποδοσφαιριστές αντιμετωπίζονται πραγματικά διαφορετικά.
«Τώρα, αν είσαι πάνω από 30, αρχίζουν να λένε ότι χρειάζονται νεότερους, πιο φθηνούς παίκτες, που να παίρνουν λιγότερα και να μπορούν να μεταπωληθούν. Εδώ στην Κύπρο, όμως, κοιτάζουν λιγότερο το διαβατήριο. Δίνουν μεγαλύτερη σημασία στον επαγγελματισμό σου. Στις μετασοβιετικές χώρες ο ηλικιακός ρατσισμός είναι πιο αισθητός.»
«Το σώμα ζητάει άσκηση»
Πράγματι, στο σημερινό αθλητισμό, με τις νέες μεθόδους αποκατάστασης, διατροφής και επιστημονικής προσέγγισης στην προπόνηση, είναι όλο και πιο συχνό να βλέπουμε ποδοσφαιριστές να συνεχίζουν σε υψηλό επίπεδο μέχρι και τα 38 ή 40. Ειδικά όταν διατηρούν τη διάθεση για προπόνηση και τη φιλοδοξία να αγωνίζονται. Ο Ντένις έχει όλα αυτά τα στοιχεία. Και δεν θεωρεί την ηλικία του, τα 35, εμπόδιο.
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι δύσκολο για μένα. Απλώς αγαπώ το ποδόσφαιρο. Το κάνω όλη μου τη ζωή. Είναι λογικό μερικές φορές να ξυπνάς το πρωί και να σκέφτεσαι: “Δύσκολο να σηκωθώ σήμερα, το μωρό δεν κοιμήθηκε καλά” (σ.σ. ο Ντένις έχει έναν γιο δύο ετών και μια κόρη έξι μηνών). Αλλά στις διακοπές, αν κάτσω μία εβδομάδα χωρίς τίποτα, μετά δεν αντέχω άλλο. Θέλω να προπονηθώ, θέλω να κινηθώ.»
«Είμαι από αυτούς που πρέπει να κρατούν τον εαυτό τους σε φόρμα. Μάλλον επειδή έτσι έχω μάθει από παιδί. Στη Μαδρίτη έπαιρνα το ποδήλατο και έκανα 25 χιλιόμετρα. Ο αδερφός μου ερχόταν και παίζαμε πάντα τένις, ποδόσφαιρο ή κάναμε κάτι άλλο δραστήριο. Είμαστε αθλητική οικογένεια. Δεν μπορώ απλώς να πάω στην παραλία και να ξαπλώσω σε μια αιώρα. Το σώμα μου ζητάει άσκηση: έστω να πάω στο γυμναστήριο, να κάνω κάτι.»
«Σε μια ανδρική ομάδα είναι πάντα πιο εύκολα»
Σύμφωνα με τον Ντένις, το κλίμα στα αποδυτήρια της Κράσαβα είναι ιδιαίτερα φιλικό και δεκτικό. Όπως σε κάθε ομάδα, υπάρχουν μερικές πιο έντονες προσωπικότητες.
«Έχουμε τον Πάτρικ Λίπσκι, είναι πολύ αστείος, και τον Νίκολα Τρούγιτς. Ο Πολωνός και ο Σέρβος είναι απλά φοβεροί», λέει γελώντας ο Τσερίσεφ. «Φτιάχνουν πάντα ατμόσφαιρα και κάνουν τα πράγματα πιο ευχάριστα. Γενικά, όλοι στην ομάδα τα βρίσκουν μεταξύ τους. Σε μια ανδρική ομάδα είναι πάντα πιο εύκολα, πάντα πιο απλά.»
Ο ίδιος έγινε δεκτός με ζεστασιά και σεβασμό.
«Τα παιδιά με σέβονται, και γι’ αυτό τους είμαι πολύ ευγνώμων. Με αντιμετωπίζουν σαν δικό τους άνθρωπο. Περνάμε καλά στις προπονήσεις. Και πετύχαμε τον στόχο μας, να μείνουμε στην κατηγορία, οπότε όλοι δουλεύουν με θετική διάθεση.»
«Το βασικό είναι να είναι καλά η οικογένεια»
Η ζωή στην Κύπρο αποδείχθηκε επίσης πολύ άνετη, ειδικά για την οικογένειά του. Ο Ντένις βλέπει τη θάλασσα, τον ήλιο και τους χαλαρούς ρυθμούς όχι ως πειρασμό για τεμπελιά, αλλά ως θετικό στοιχείο.
«Πιστεύω ότι η θάλασσα και η παραλία μόνο θετική επίδραση μπορούν να έχουν στους ανθρώπους. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι αρνητικό ή αποσπαστικό, το αντίθετο. Φυσικά, έχουμε κάποια ζητήματα υποδομών στο κλαμπ, αλλά ο πρόεδρος προσπαθεί αυτή τη στιγμή να τα βελτιώσει. Το γήπεδο προπόνησης είναι καλό. Ο σύλλογος μεγαλώνει και αναπτύσσεται σιγά-σιγά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι πρακτικά μια νέα ομάδα. Οπότε όλα θέλουν τον χρόνο τους.»
Η προπονητική βάση της Κράσαβα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ερήμη. Ωστόσο, η οικογένεια επέλεξε τη Λεμεσό ως μόνιμη βάση.
«Όταν ήρθα, προπονούμασταν στο γήπεδο δίπλα στο Τσίρειο, μετά μεταφερθήκαμε στην Ερήμη. Παλιότερα κάναμε προπονήσεις και στο Ακρωτήρι. Δεν έχουμε μόνιμη “έδρα” για προπονήσεις, γι’ αυτό η Λεμεσός είναι βολική από παντού.»
Κατά τον ποδοσφαιριστή, η ζωή στην Κύπρο είναι ιδανική για την οικογένεια.
«Τα παιδιά είναι άνετα εδώ, η σύζυγός μου επίσης. Και για μένα το βασικό είναι να είναι εκείνοι χαρούμενοι. Τότε είμαι κι εγώ χαρούμενος.»
«Εδώ η ζωή κυλά πιο χαλαρά»
Οι ελεύθερες μέρες του Τσερίσεφ στο νησί έχουν ξεκάθαρα οικογενειακό χαρακτήρα.
«Η καλύτερη μέρα ξεκούρασης είναι να ξυπνήσουμε το πρωί, να φάμε όλοι μαζί πρωινό στο σπίτι και μετά να πάμε στην παραλία με την οικογένεια. Όχι απαραίτητα για κολύμπι, απλώς για βόλτα. Κοντά στο σπίτι, πάνω στην παραλία, υπάρχει μια παιδική χαρά, και ο γιος μου λατρεύει να τρέχει και να παίζει εκεί.»
Ήδη έχουν βρει αγαπημένα μέρη, παρόλο που δεν είχε χρόνο ακόμη να εξερευνήσει όλο το νησί.
«Μας αρέσουν οι βόλτες στη μαρίνα· είναι πολύ όμορφα. Μερικές φορές παίρνω την κόρη μου μαζί, όταν είναι νυσταγμένη, και κάνουμε βόλτες πάνω-κάτω στην παραλιακή. Δεν είχα πολύ χρόνο για να γνωρίσω το νησί, ειδικά με δύο μικρά παιδιά. Μόνο μια φορά πήγαμε στην Αγία Νάπα, όταν είχαμε δύο μέρες ρεπό, και μας άρεσε πολύ. Αλλά κατά τα άλλα δεν έχουμε προλάβει να δούμε πολλά.»
Η τοπική κουζίνα του φάνηκε οικεία – μεσογειακή, κοντά στη ρωσική, την ελληνική και την ισπανική.
«Μου αρέσουν όλα. Τα αρτοσκευάσματα εδώ είναι ιδιαίτερα νόστιμα, βέβαια. Αλλά είναι επικίνδυνο να τρως πολλά, γιατί παίρνεις κιλά πολύ γρήγορα (γέλια).»
Το πιο απρόσμενο “ζόρι” στην Κύπρο, όπως αποκαλύπτει, δεν ήταν το ποδόσφαιρο. Δεν ήταν το επίπεδο του πρωταθλήματος, ούτε η ζέστη ή η καθημερινότητα, αλλά το γεγονός ότι στην Κύπρο οδηγούν αριστερά.
«Την πρώτη εβδομάδα ήταν πραγματικά δύσκολο να συνηθίσω να οδηγώ από την άλλη πλευρά του δρόμου. Πολύ δύσκολο. Μετά από μία-δύο εβδομάδες, βέβαια, προσαρμόστηκα. Τώρα όμως προέκυψε άλλο θέμα: φοβάμαι να πάω στη Μαδρίτη και να πρέπει να ξαναγυρίσω στην άλλη πλευρά (γέλια).»
Όταν καλείται να περιγράψει την Κύπρο με μερικές λέξεις, ο Τσερίσεφ επιλέγει όχι τυπικές, αλλά τοπικά χρωματισμένες, καθημερινές εκφράσεις.
«Siga-siga – σιγά-σιγά, χαλαρά, μην βιάζεσαι. Έτσι είναι η ζωή εδώ, χαλαρή. Και επίσης “freddo espresso sketo” και “καληνύχτα” – ο πρόεδρός μας το λέει συνέχεια (γέλια).»
«Το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ένα παραμύθι»
Προς το τέλος της συζήτησης, το θέμα μετατοπίζεται ομαλά από την Κύπρο στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Άλλωστε, το Μουντιάλ ξεκινά πολύ σύντομα, στις 11 Ιουνίου. Και για τον Τσερίσεφ δεν είναι απλώς μια διοργάνωση, αλλά μια προσωπική ιστορία που ακόμη μοιάζει με όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
«Πιστεύω ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια γιορτή που ενώνει ανθρώπους από όλα τα έθνη. Όταν όλες οι διαχωριστικές γραμμές σβήνονται.»
Θυμάται το Μουντιάλ του 2018 στη Ρωσία σαν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
«Πριν από το πρώτο παιχνίδι, κόντρα στη Σαουδική Αραβία, καθόμουν στον πάγκο, κοιτούσα την εξέδρα και σκεφτόμουν: “Μακάρι να μπω έστω για ένα λεπτό. Μόνο ένα λεπτό. Μου φτάνει. Μετά θα μπορώ να πω στα εγγόνια μου ότι ο παππούς τους έπαιξε σε Παγκόσμιο Κύπελλο.” Και τελικά μπήκα στο 20ό λεπτό και έβαλα δύο γκολ!»
Εκείνο το τουρνουά έγινε για εκείνον μια στιγμή απόλυτης ποδοσφαιρικής ευτυχίας.
«Όλα πήγαν εξαιρετικά. Η ομάδα ένωσε όλη τη χώρα. Ο κόσμος ερχόταν στον δρόμο, μας έδινε το χέρι και μας ευχαριστούσε. Ακόμα και τώρα, κάποιες φορές, έρχεται κάποιος και λέει: “Ευχαριστούμε για το 2018.” Είναι πραγματικά όμορφο να ξέρεις ότι έδωσες στους ανθρώπους κάτι ξεχωριστό. Μπορεί να είχαν τα δικά τους προβλήματα, αλλά εκείνες τις στιγμές τα ξεχνούσαν και ήταν χαρούμενοι.»
Τώρα η στάση του απέναντι στο Παγκόσμιο Κύπελλο είναι διαφορετική – όχι επειδή έχει βρεθεί ήδη σε μία διοργάνωση, αλλά επειδή πλέον δεν έχει τη δυνατότητα να το ξαναζήσει ως παίκτης.
«Τώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Δεν έχω κληθεί στην εθνική και δεν έχω τη δυνατότητα να πάω στο Μουντιάλ. Πρέπει να το βλέπω λίγο πιο αποστασιοποιημένα: να παρακολουθώ τα ματς, αλλά χωρίς να μπορώ να είμαι εκεί – και αυτό είναι κάπως επώδυνο. Γι’ αυτό και έχει μειωθεί λίγο ο ενθουσιασμός μου για το Παγκόσμιο Κύπελλο.»
Το 2018, λέει, δεν συγκρίνεται με τίποτα.
«Το 2014 ήμουν στη Βραζιλία, δεν έπαιξα τότε, αλλά ήμουν με την εθνική όλη την ώρα. Κάθε διοργάνωση είναι ξεχωριστή με τον τρόπο της. Αλλά ό,τι συνέβη το 2018, εντός έδρας, ήταν αλησμόνητο. Δεν νομίζω ότι θα επαναληφθεί ποτέ. Αν και, ο Θεός να το κάνει, μακάρι να ξανασυμβεί!»
Το 2021, ο Ντένις Τσερίσεφ αγωνίστηκε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Παραδέχεται, όμως, ότι η εμπειρία ήταν τελείως διαφορετική.
«Ο στόχος ήταν να παίξω σε Euro, και το έκανα. Αλλά το συναίσθημα ήταν διαφορετικό, όχι το ίδιο έντονο.»
Οι αναμνήσεις, όπως λέει, δεν είναι αντίστοιχες. Το Euro ήταν… απλώς ένα Ευρωπαϊκό. Το Παγκόσμιο Κύπελλο, όμως, είναι ένα παραμύθι. Μερικές φορές, στη ζωή, όλα συνδέονται ιδανικά. Κι εγώ το έζησα αυτό.