Η Ανόρθωση τιμά με σεβασμό και συγκίνηση τη μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου ο οποίος στις 3 Μαρτίου 1957 έγραψε με τη θυσία του μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της ιστορίας της Κύπρου.
Ανακοίνωση:
«3 Μαρτίου 1957, μισή ώρα μετά τις τέσσερις τα ξημερώματα, και οι αγγλικές αρβύλες περικυκλώνουν το κρησφύγετο του Σταυραετού. «Μας πρόδωσαν», ψιθύρισε ένα απ’ τα παλληκάρια του Αυξεντίου. Αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος να ανακαλύψουν την κρυψώνα τους. Τρόπος διαφυγής δεν υπήρχε, κάτι που φυσικά δεν περνούσε καν απ’ το μυαλό τους.
«Βγείτε έξω, αλλιώς πυροβολούμε», προειδοποίησαν οι Βρετανοί στρατιώτες. Με ριπές απαντούσαν οι αγωνιστές από το κρησφύγετο. Οι αποικιοκράτες κάλεσαν ενισχύσεις. Ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ ζήτησε από τους συναγωνιστές του, Ανδρέα Στυλιανού, Αυγουστή Ευσταθίου, Αντώνη Παπαδόπουλο και Φειδία Συμεωνίδη, να παραδοθούν. Αρχικά αρνήθηκαν και οι τέσσερις, μα ο Γρηγόρης δεν ήταν απ’ αυτούς που μπορούσες να αψηφήσεις τις διαταγές του.
«Σας έδειξα πώς να πολεμάτε. Τώρα ήρθε η ώρα να σας δείξω και πώς να πεθαίνετε». Οι Άγγλοι λύσσαξαν. Απειλούσαν, πυροβολούσαν ακατάπαυστα, έριχναν χειροβομβίδες. Ο Σταυραετός του Μαχαιρά απαντούσε με το κροτάλισμα του όπλου του. «Γρηγόρη, παραδώσου», φώναζε σε σπαστά ελληνικά Άγγλος στρατιώτης. «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ», ακουγόταν η φωνή του Λεωνίδα απ’ τα βάθη της Ιστορίας!
Μια χειροβομβίδα έσκασε στο στόμιο του κρησφύγετου και τ’ όπλο του Γρηγόρη σίγησε. Κανένας, ωστόσο, δεν τολμούσε να πλησιάσει και να δει. Οι Βρετανοί έστειλαν τον Αυγουστή Ευσταθίου να τραβήξει τον Ζήδρο έξω. Αυτός μπήκε στη σπηλιά. Μισοκαμένος, με το αίμα να κυλά στο ταλαιπωρημένο κορμί του, ο Αυξεντίου ήταν έτοιμος για τον δεύτερο γύρο της μάχης. Απλά ξαπόσταινε για λίγο…
Μεσημέριασε και περί τους 47 στρατιώτες είχαν πέσει νεκροί στη μάχη με τον Ανταίο της ΕΟΚΑ. Η ντροπή των Άγγλων ήταν αβάστακτη. Το ρεζίλεμα που κατέγραφαν οι παρόντες δημοσιογράφοι, οι οποίοι κλήθηκαν να αποθανατίσουν τη… «σύλληψη» του μάστρου, πρωτοφανές. Η μάχη έπρεπε να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν. Οι στρατιωτικοί απεφάνθησαν ότι μόνο με ανατίναξη του κρησφύγετου θα απαλλάσσονταν από το πείσμα του Ρήγα.
Το ελικόπτερο σηκώθηκε γεμάτο με μπιτόνια βενζίνης. Τα άδειασε στην κορυφή του λοφίσκου και τα πυρπόλησαν. Λαμπάδιασε ο Γληόρης. Πετάχτηκε η ψυχή απ’ το σώμα. Ορθώθηκε λεύτερη και περήφανη. Φωτίστηκε απ’ τις φλόγες του Ζήδρου ολάκερη η Κύπρος, ολάκερος ο Ελληνισμός. Ο Αυξεντίου έγινε σύμβολο ανδρείας, αυταπάρνησης και ηρωισμού για ένα ολόκληρο γένος.
