Το ερώτημα για την Ανόρθωση μετά το 0-0 στο «Στέλιος Κυριακίδης» είναι απλό: απέσπασε έναν βαθμό ή άφησε δύο απέναντι στην Πάφο;
Εάν λάβει κάποιος υπόψη την ποιότητα και το βάθος στο ρόστερ, τον παράγοντα έδρα και τις δυνατότητες των δύο ομάδων, τότε ο Μάουρο Καμορανέζι έχει δίκαιο στην ανάλυσή του: η ομάδα του έκανε ένα θαυμάσιο παιχνίδι, περιόρισε στο ελάχιστο τις απειλές για την εστία του Κάρλστρεμ και σε γενικές γραμμές επέβαλε τον ρυθμό που εκείνη ήθελε στην αναμέτρηση.
Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη όψη του νομίσματος. Η «Κυρία» βρήκε απέναντί της μια ομάδα που «ψάχνεται» και κάθε άλλο παρά πείθει μετά την αλλαγή στην τεχνική της ηγεσία, ενώ από τα μισά του δευτέρου ημιχρόνου απέκτησε και αριθμητικό πλεονέκτημα έναντι της πρωταθλήτριας.
Παρά την είσοδο δεύτερου επιθετικού, όμως, απέτυχε να γίνει απειλητική για την εστία των γηπεδούχων -ακριβώς όπως και στο 11 εναντίον 11. Και αν μέχρι την αποβολή του Χόρτερ, ο Κάρλστρεμ είχε εξουδετερώσει κάθε κίνδυνο για την εστία του, στα τελευταία 15 λεπτά χρειάστηκε η συνδρομή των δοκαριών του, προκειμένου η Ανόρθωση να μη μείνει με άδεια χέρια, ενώ έπαιζε με παίκτη παραπάνω.
Στην «Κυρία» παρουσιάστηκε στη διάρκεια του παιχνιδιού η ευκαιρία να πάρει περισσότερα απ’ όσα προσδοκούσε. Δεν την αξιοποίησε και δεν έδωσε την αίσθηση πως τα έδωσε όλα για να το κάνει.
Ο Αλμπέρτ Σελάδες δήλωσε πως η ομάδα του άξιζε βάσει ευκαιριών πολύ περισσότερα από τον βαθμό. Η Ανόρθωση μπορούσε πολύ περισσότερα από τον βαθμό. Αλλά δεν δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να τα διεκδικήσει.
Ίσως, με κρύο μυαλό, να (το) μετανιώσει.
