Η συζήτηση για τα οικονομικά αδιέξοδα κάποιων εκ των κυπριακών ομάδων συχνά περιορίζεται στο επιφανειακό αφήγημα ότι «λείπουν τα χρήματα». Στην πραγματικότητα, τα οικονομικά προβλήματα είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας βαθύτερης παθογένειας που αρχίζει από τον τρόπο διοίκησης. Όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς σχέδιο, χωρίς έλεγχο και χωρίς αίσθηση ευθύνης, το ταμείο αργά ή γρήγορα θα παρουσιάσει έλλειμμα.
Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι πολλοί ποδοσφαιρικοί παράγοντες δεν μαθαίνουν, ούτε από τα δικά τους λάθη, ούτε από αυτά άλλων προηγούμενων διοικητικών στελεχών στην ομάδα τους ή ακόμη και σε διαφορετικές ομάδες. Τα χρέη δεν είναι η αιτία στην Κύπρο, αλλά όπως αποδείχθηκε πολλές φορές, ένα λερωμένο σύμπτωμα μιας κουλτούρας που επιτρέπει την προχειρότητα να γίνεται κανόνας.
Σε αυτό το περιβάλλον, δεν προκαλεί εντύπωση ότι αρκετές ομάδες ξοδεύουν πολύ πιο πέρα από εκεί που φτάνει το χέρι τους. Βλέπουμε συλλόγους να καταρτίζουν προϋπολογισμούς στα όρια της υπερβολής για τα δεδομένα όπου βρίσκονται, να ζουν με την ελπίδα ότι «κάτι θα γίνει» και όταν τα πράγματα στραβώσουν, αρχίζει το γνωστό… κλάμα για έλλειψη πόρων, προσφυγιά -ενίοτε- και πολλά άλλα… Ακόμη και μικρές ομάδες που ανεβαίνουν από τη Β’ Κατηγορία συχνά ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, χωρίς να διαθέτουν τις απαραίτητες υποδομές, χωρίς σταθερά έσοδα και πολλές φορές χωρίς καν ένα αξιοπρεπές δικό τους γήπεδο.
Σε μια χώρα-νησί με λιγότερους από ένα εκατομμύριο κατοίκους, φτάσαμε στο σημείο μέχρι και τα χωριά – κοινότητες να έχουν δύο και τρεις ομάδες στις μικρές κατηγορίες και στο αγροτικό, αντί να ενώσουν δυνάμεις για να δημιουργήσουν έναν υγιή σύλλογο με πραγματικές προοπτικές. Και αυτό συμβαίνει επειδή οι κομματικές προτιμήσεις και οι πολιτικές διαφορές μπαίνουν πάνω από τη λογική και το κοινό συμφέρον. Αυτά, αν τα αναφέρεις σε πολίτες χωρών με κανονική ποδοσφαιρική κουλτούρα και συνεχή ανάπτυξη, θα σκάσουν στα γέλια.
Ενίοτε δε, κάνουν και την εμφάνισή τους επαγγελματίες παράγοντες, ξέρετε, αυτοί που όταν είναι σε μια ομάδα και δεν τα πάει καλά, φεύγουν, εξαφανίζονται για ένα διάστημα και επανεμφανίζονται σε έναν άλλον σύλλογο. Και μιλάμε για ανθρώπους που το… μητρώο τους στο ποδόσφαιρο δεν το λες και καθαρό. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως, για να επανέλθουμε στην ουσία, παραμένει η απουσία συνέπειας.
Όσοι οδηγούν ομάδες σε οικονομικό εκτροχιασμό σπάνια λογοδοτούν. Φεύγουν αφήνοντας πίσω τους χάος και συχνά εμφανίζονται και ως κριτές αντί για υπεύθυνοι. Τα σωματεία πληρώνουν τα λάθη άλλων, ενώ για ουσιαστικούς μηχανισμούς προστασίας από το Κράτος, ούτε λόγος… Για ένα πλαίσιο που θα υποχρέωνε κάθε διοίκηση να αποδεικνύει πριν από τη σεζόν ότι διαθέτει τα χρήματα για το μπάτζετ της θα περιόριζε τις υπερβολές και θα προστάτευε το ποδόσφαιρο, πάλι ούτε λόγος.
Υ.Γ.: Αν στην Ευρώπη ο… καθρέφτης λέει ότι η Κύπρος μεγαλουργεί ποδοσφαιρικά, αυτό που βρίσκεται μπροστά από αυτόν τον καθρέφτη, όσον αφορά στο εγχώριο προϊόν, δυστυχώς, πρόκειται απλώς για ένα είδωλο που πάσχει από έλλειψη σοβαρότητας και όσες ομάδες λειτουργούν αψεγάδιαστα εντός και εκτός γηπέδου, δυστυχώς είναι μειοψηφία…
The post ΣΧΟΛΙΟ: Όταν η προχειρότητα γίνεται… κανόνας! appeared first on Super Sport FM.
