Author: mmylonas

24 Απριλίου… μια μέρα που θα μείνει για πάντα μέσα μου.

Η τιμή από την ομάδα μου, η αγάπη, ο σεβασμός… ήταν κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Ήταν η στιγμή που σταμάτησα και κοίταξα πίσω, συνειδητοποιώντας πόσο μεγάλο ήταν αυτό το ταξίδι.

Το μπάσκετ μου έδωσε τα πάντα. Με έφτιαξε σαν άνθρωπο, με δοκίμασε, με λύγισε και με ξανασήκωσε. Με έμαθε τι σημαίνει πειθαρχία, υπομονή και δύναμη. Πάνω απ’ όλα όμως, με έμαθε να πιστεύω.

Κάποτε ένας προπονητής μου είπε:
«Ο Θεός δίνει τις μεγαλύτερες δοκιμασίες στους καλύτερους του στρατιώτες.»

Και πράγματι υπήρξαν στιγμές που όλα έδειχναν χαμένα. Δύο επεμβάσεις στο ισχίο, μία στον ώμο, πονος όχι μόνο στο σώμα αλλά και μέσα μου. Στιγμές αμφιβολίας, που έπρεπε να αποφασίσω αν θα συνεχίσω ή όχι.

Και κάθε φορά… επέλεγα να συνεχίσω.
Με πίστη. Με υπομονή. Με καρδιά.

Στην οικογένεια μου ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήσασταν δίπλα μου σε κάθε πτώση και σε κάθε επιστροφή. Χωρίς εσάς, τίποτα από όλα αυτά δεν θα υπήρχε.

Και στη γυναίκα μου, το στήριγμα μου. Στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν όλα έμοιαζαν βαριά, ήσουν εκεί. Με κράτησες όρθιο όταν εγώ λύγιζα.

Ευχαριστώ όλους τους σταθμούς αυτής της πορείας:
Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη, Ακαδημίες ΑΕΛ, Fresno Pacific University, Απόλλων, Κεραυνός. Κάθε μέρος άφησε το σημάδι του σε μένα.

Η φανέλα της Εθνικής Ομάδας, τιμή και ευθύνη που θα κουβαλάω για πάντα με περηφάνια.

Ανόρθωση Αμμοχώστου!
Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, για την τιμή να φορέσω αυτή τη φανέλα και να ηγηθώ ως αρχηγός.

Και στον κόσμο της Ανόρθωσης,
Η ενέργεια σας, η αγάπη σας, ήταν δύναμη σε κάθε βήμα.

Στους συμπαίκτες και στους προπονητές μου τα τελευταία 20 χρόνια σας ευχαριστώ για κάθε μάχη, για κάθε στιγμή.

Και στο τέλος…
Σε ευχαριστώ 14χρονε Ραφαήλ.
Γιατί πίστεψες. Γιατί δεν τα παράτησες. Γιατί συνέχισες, κόντρα σε όλες τις πιθανότητες.

Το μπάσκετ ήταν το ταξίδι αλλά η πίστη και οι άνθρωποι μου ήταν ο λόγος που άξιζε.

Ένας κύκλος κλείνει.
Ένας νέος δρόμος ανοίγει.

Για πάντα ευγνώμων. 🏀🙏