Το κυπριακό ποδόσφαιρο οδεύει ολοταχώς σε ένα πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων και πλέον δύσκολα μπορεί κάποιος να το αμφισβητήσει. Τα δεδομένα είναι μπροστά μας και αποτυπώνονται ξεκάθαρα στα μπάτζετ των ομάδων.
Πάντοτε υπήρχε διαφορά, αλλά όσο περνούν τα χρόνια όλο και μεγαλώνει. Από τη μία βρίσκονται πέντε-έξι σύλλογοι που κινούνται πάνω από τα δέκα εκατομμύρια ευρώ και από την άλλη οι υπόλοιποι που παλεύουν να επιβιώσουν με πέντε, έξι ή επτά εκατομμύρια στην καλύτερη περίπτωση. Η ψαλίδα όχι μόνο άνοιξε, αλλά μοιάζει πλέον αδύνατον να κλείσει.
Κάποτε οι διαφορές καλύπτονταν με σωστές επιλογές, πάθος και καλύτερο προγραμματισμό. Σήμερα αυτά δεν αρκούν. Για να μπορέσει μια ομάδα του δεύτερου γκρουπ να κοιτάξει στα μάτια τους «μεγάλους», χρειάζεται σχεδόν το τέλειο σενάριο: απόλυτη επιτυχία στις μετεγγραφές, υπέρβαση σε όλους τους τομείς και ταυτόχρονα αποτυχία κάποιου εκ των ισχυρών. Δηλαδή να συμβούν πολλά μαζί.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι πως αυτή η κατάσταση τείνει να γίνει κανονικότητα. Οι ίδιες ομάδες θα ξεκινούν κάθε χρόνο με τεράστιο προβάδισμα και οι υπόλοιπες απλώς θα προσπαθούν να επιβιώσουν ή να διεκδικήσουν μια θέση στο πρώτο γκρουπ. Το πρωτάθλημα χάνει σταδιακά την ανταγωνιστικότητά του και μαζί μέρος της γοητείας του. Αυτό έγινε ακόμη πιο έντονο με τις Ανόρθωση και ΑΕΛ, παραδοσιακά μεγάλες ομάδες, να μην μπορούν να ακολουθήσουν. Η πρώτη λόγω οικονομικών ζητημάτων και η δεύτερη τα προηγούμενα χρόνια επίσης λόγω οικονομικού, αλλά φέτος γιατί απέτυχε σε επιλογές. Όταν οι οικονομικές ανισότητες γίνονται τόσο μεγάλες, το ποδόσφαιρο παύει να κρίνεται μόνο στο γήπεδο.