Εάν οποιοσδήποτε ουδέτερος παρατηρητής ακούσει τις τοποθετήσεις των παραγόντων θα νομίσει πως οι Κύπριοι ποδοσφαιριστές έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις ομάδες μας. Όλοι, δηλαδή, τονίζουν τη σημασία ανέλιξης των ταλέντων, εκφράζουν την επιθυμία για ενίσχυση του γηγενούς στοιχείου στο ρόστερ και άλλα συναφή. Έλα, όμως, που οι περισσότεροι μένουν στα λόγια. Διότι στην πράξη είναι εξόφθαλμο πως οι Κύπριοι παίκτες βρίσκονται στις περισσότερες ομάδες για «γεμωσιά». Εάν δεν το επέβαλλαν οι κανονισμοί ούτε που θα γυρνουσαν να τους κοιτάξουν… Με ελάχιστες εξαιρέσεις, για να λέμε τα πράγματα ως έχουν.
Ο λόγος του φαινομένου είναι ότι οι Διοικήσεις δεν δίνουν την παραμικρή σημασία στο συγκεκριμένο θέμα. Σε βαθμό που ξενίζει, αφού δεν τους καίγεται καρφί για τα πρόστιμα που πληρώνουν κάθε βδομάδα επειδή δεν έχουν δύο Κύπριους στην ενδεκάδα.
Πολλοί θα πουν δικά τους λεφτά είναι όπως θέλουν ξοδεύουν και ένα δίκαιο το έχουν. Στο κάτω-κάτω τι με κόφτει εάν μια Διοίκηση ή ένας ιδιοκτήτης ομάδας δεν ασχολείται με την εθνικότητα των παικτών που αγωνίζονται;
Έλα, όμως, που γυρίζει ο τροχός και αργά ή γρήγορα ό,τι κάνουν θα το βρουν μπροστά τους. Τότε θα καταλάβουν το λάθος τους, όμως ίσως να είναι αργά. Πάρτε για παράδειγμα τις ομάδες που αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα και κατ’ επέκταση οι δυνατότητες τους για μεταγραφές είναι περιορισμένες. Στη νέα περίοδο θα δώσουν, λένε, βάρος στους Κύπριους παίκτες. Η πλάκα είναι να έχουν και απαιτήσεις οι ομάδες από τους νεαρούς που παραμελούν χρόνια τώρα και να θέτουν ψηλούς στόχους. Εκεί να δείτε γλέντια…
Γιώργος Χατζηαντώνης