Ο Στέφανο Σένσι άνοιξε την καρδιά του σε συνέντευξη στην Gazzetta dello Sport, μιλώντας για την καριέρα του, τις δυσκολίες που τον έφεραν κοντά στο να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο και τη νέα αρχή που κάνει στην Κύπρο και την Ανόρθωση.
Ο Ιταλός μέσος αναφέρεται με ειλικρίνεια στη ζωή του στο νησί μας, τη διαφορετική καθημερινότητα στη Λάρνακα, αλλά και στο πώς ξαναβρήκε το χαμόγελό του μετά από μια δύσκολη περίοδο γεμάτη τραυματισμούς. Παράλληλα, αποκαλύπτει ότι έφτασε στο σημείο να σκεφτεί σοβαρά να σταματήσει το ποδόσφαιρο, πριν τελικά βρει ξανά το κίνητρο και την ισορροπία.
Όσα δήλωσε ο Στέφανο Σένσι:
«Έπαιξα ένα σπουδαίο παιχνίδι στο Καμπ Νόου μπροστά στα είδωλά μου, τον Τσάβι και τον Αντρές Ινιέστα. Μετά άρχισαν τα προβλήματα, το ένα μετά το άλλο. Τώρα παίζω στην Κύπρο και έχω ξαναγεννηθεί: με προπονεί ο Μάουρο Καμορανέζι, έχω πολλούς φίλους, αγωνίζομαι 90 λεπτά και χαμογελώ», είπε αρχικά, για να συμπλήρωσει:
«Είμαι καλά και το απολαμβάνω, το είχα πραγματικά ανάγκη. Παίζω 90 λεπτά σε κάθε παιχνίδι, σωματικά είμαι στο κορυφαίο επίπεδο και έχω κάνει πολλούς φίλους Κύπριους. Και μετά υπάρχει και ο προπονητής… ο Καμορανέζι. Ήρθε εδώ στη διάρκεια της σεζόν. Δεν τον γνώριζα. Ανακάλυψα έναν υπέροχο άνθρωπο και έναν σπουδαίο τεχνικό. Μετά από μήνες που μιλούσα μόνο αγγλικά, χάρη σε αυτόν… ξαναθυμήθηκα τα ιταλικά».
Σου λείπει η Ιταλία; «Αυτή τη στιγμή όχι, κάνω ακριβώς την εμπειρία που ήθελα. Νιώθω καλά γιατί ζω στη Λάρνακα, την πιο ήσυχη πόλη του νησιού. Είμαι ήσυχος άνθρωπος, δεν νιώθω την ανάγκη να διασκεδάζω έντονα. Βέβαια, το να έρθω εδώ μετά από επτά χρόνια στο Μιλάνο ήταν περίεργο».
Τι σημαίνει για εσένα η εμπειρία στην Ίντερ; «Μια υπέροχη ανάμνηση, ένα επίτευγμα που με έκανε περήφανο. Σκέφτομαι ακόμα τη μέρα που με αγόρασαν: ήμουν διακοπές στη Φορμεντέρα και ο μάνατζέρ μου, απρόσμενα, με πήρε τηλέφωνο για να μιλήσω με τον Αουσίλιο. Τα πόδια μου έτρεμαν και ήδη ήξερα ότι στο χωριό μου όλοι θα ήταν περήφανοι για μένα.
Ο πρώτος μήνας ήταν απίστευτος, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Πηγαίνεις στην προπόνηση, παίζεις, αστειεύεσαι με τους συμπαίκτες, επιστρέφεις σπίτι και αφιερώνεσαι στην οικογένεια: ο χρόνος περνά γρήγορα. Αν όμως σκεφτώ πώς έπαιξα στο Champions League απέναντι στην Μπαρτσελόνα, ανατριχιάζω. Μεγάλωσα βλέποντας τον Τσάβι και τον Ινιέστα, έδωσα παράσταση στο δικό τους Καμπ Νόου. Ήταν η πιο όμορφη στιγμή της καριέρας μου».
Μετά από εκείνο το παιχνίδι, Μπαρτσελόνα και Μάντσεστερ Σίτι άρχισαν να σε παρακολουθούν. Θα μπορούσεις να παίξεις σε τέτοιο επίπεδο; «Ναι, σίγουρα. Αν τέτοιες ομάδες σε παρακολουθούν, σημαίνει ότι έχουν δει κάτι σημαντικό σε σένα. Μετά συνέβη ό,τι συνέβη και εντάξει, δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό».
Τέσσερις ημέρες μετά το παιχνίδι στο Καμπ Νόου, ήρθε ο πρώτος από μια σειρά τραυματισμών. Τι συνέβη; «Παίζαμε με τη Γιουβέντους, τραυματίστηκα στον προσαγωγό. Έμοιαζε ένας συνηθισμένος τραυματισμός και πράγματι έτσι ήταν. Όμως αμέσως μετά είχα άλλο πρόβλημα, μετά άλλο και άλλο. Μια σουρεαλιστική κατάσταση που κράτησε ενάμιση χρόνο. Έτσι αρχίζουν να σε κατακλύζουν οι κακές σκέψεις».
Σκέφτηκες πραγματικά να σταματήσεις το ποδόσφαιρο; «Ναι, αλλά η σύζυγός μου με έπεισε να συνεχίσω και να μην τα παρατήσω. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα έψαχνα αμέσως έναν mental coach: πριν τρία χρόνια βρήκα έναν και σήμερα δεν μπορώ χωρίς αυτόν. Σκεφτείτε το: τραυματίζεσαι πολλές φορές, επιστρέφεις στις προπονήσεις και φοβάσαι πάντα έναν νέο τραυματισμό. Ή συμβαίνει το αντίθετο, πιέζεις υπερβολικά γιατί θέλεις να επιστρέψεις στο κορυφαίο επίπεδο και ίσως παθαίνεις θλάση. Χρειάζεται η σωστή ισορροπία. Οι mental coach είναι σημαντικοί, αλλά οι ποδοσφαιριστές πρέπει να μάθουν να τους εμπιστεύονται.
Του χρωστάω πάρα πολλά. Η Εθνική δεν είναι για όλους, αλλά ο Μαντσίνι με κάλεσε όταν ήμουν ακόμα στη Σασουόλο. Με έβαλε βασικό αντί του Ζορζίνιο, ένιωθα την εμπιστοσύνη του. Δυστυχώς τραυματίστηκα στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, αλλά ο ομοσπονδιακός τεχνικός μου είπε να πάω ούτως ή άλλως στο Κοβερτσιάνο για να προσπαθήσω να ενταχθώ στην ομάδα. Δεν κατάφερα να αναρρώσω και δεν κατέκτησα το Euro. Παρ’ όλα αυτά, ακριβώς εκείνη τη στιγμή κατάφερα να αλλάξω πορεία».
Πώς; «Μιλούσα για την κατάστασή μου με φίλους και άκουσα να αναφέρουν το “Il punto vincente”, το βιβλίο στο οποίο ο Νόβακ Τζόκοβιτς εξηγεί πόσο υπέφερε και πώς κατάφερε να λύσει τα σωματικά του προβλήματα. Το αγόρασα και, διαβάζοντάς το, είδα τον εαυτό μου σε αυτόν και άρχισα να τον μιμούμαι. Έτρωγα μόνο τρόφιμα χωρίς γλουτένη και λακτόζη, απέφευγα τα σάκχαρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ένιωσα σε φόρμα και πράγματι οι τραυματισμοί έγιναν πολύ λιγότερο συχνοί».
Το «what if» προκύπτει από μόνο του: χωρίς τους τραυματισμούς, πού θα βρισκόταν σήμερα ο Σένσι; «Είναι δύσκολο να το πω, έχουν συμβεί πολλά. Ίσως στην Μπαρτσελόνα ή στη Μάντσεστερ Σίτι, ή ακόμα και στην Ίντερ».
Και πιστεύεις ότι υπάρχει ακόμα χρόνος για να επιστρέψεις σε τόσο υψηλό επίπεδο; «Η ποιότητα δεν εξαφανίζεται από τη μια μέρα στην άλλη, οπότε πιστεύω πως ναι. Τώρα νιώθω καλά και παίζω με συνέπεια, πιστεύω ότι μπορώ να σταθώ και στα υψηλότερα επίπεδα».