Όταν αυτός είναι καλά, όλη η Άρσεναλ είναι καλά. Ακόμη και όταν δεν βρεθεί στην κορυφαία του ημέρα, όμως, αρκεί για να είναι επιδραστικός και να αλλάξει όλη την εικόνα της ομάδας του.
Όσοι είδαν το ματς με τη Νιούκαστλ, το αντιλαμβάνονται στον απόλυτο βαθμό. Είναι πάντα εκεί. Είναι ο πρώτος που μιλά, ο πρώτος που καθοδηγεί, ο πρώτος που ζητά παντού την μπάλα, σε οποιοδήποτε κομμάτι του γηπέδου. Αυτός που παίρνει πρωτοβουλίες, ο ένας που μπορεί να επικοινωνήσει με τον διαιτητή και να συζητήσει κάτι, υπό φυσιολογικές συνθήκες.
Ο Μάρτιν Έντεγκααρντ είναι αυτό που έλειπε από την Άρσεναλ σε ολόκληρο τον Απρίλιο. Να τρέξει, να πασάρει, να μιλήσει, να φωνάξει, να συντονίσει άπαντες, να συνεννοηθεί ακόμη και για το ποια «κομπίνα» θα λάβει χώρα σε ένα κόρνερ.
Ωστόσο, στη νίκη επί της Νιούκαστλ, η πιο χαρακτηριστική στιγμή της επιρροής του ήταν στο δεύτερο ημίχρονο. Εκεί, καταλαβαίνεις πως ακόμη και ο κόσμος των «κανονιέρηδων» τον έχει ανάγκη.
Η ομάδα του είχε κερδίσει κόρνερ, το πλάνο δεν απέδωσε, η μπάλα γύρισε στον Ράγια και αυτός προσπάθησε να βρει με μεγάλη πάσα τον Μαντουέκε. Η μεταβίβαση ήταν καλή, ο Άγγλος δεν έκανε κοντρόλ και η μπάλα κατέληξε στην κατοχή της Νιούκαστλ, με την Άρσεναλ να χάνει μία επίθεση, μία ευκαιρία για να απειλήσει.
Το κοινό της «γκρινιάζει». Δυσανασχετεί. Ο Έντεγκααρντ γυρνά προς αυτούς. Σηκώνει τα χέρια, τους «ενώνει», «πάμε όλοι μαζί», «δεν έγινε τίποτα». Αλλάζει την ενέργεια. Ο κόσμος τον ακούει. Το δέχεται. Αρχίζει να χειροκροτεί. Όλοι μαζί μέχρι τέλους. Και ο Νορβηγός αποθεώνεται από το «Έμιρεϊτς», ακόμη και για το πώς χειρίστηκε τη συγκεκριμένη κατάσταση!
Δημήτρης Μανάκος-England365.gr