Η Ανόρθωση κατάφερε ξανά να ακυρώσει όποια δυναμική πήγε να χτίσει μετά τη νίκη επί της ΑΕΛ. Η ήττα με 0-2 από τον Ακρίτα στην Πάφο ήταν άλλη μία εμφάνιση που γεννά έντονο προβληματισμό και σκόρπισε κατήφεια στο στρατόπεδο της ομάδας της Αμμοχώστου. Οι αποδοκιμασίες μερίδας του κόσμου στο φινάλε του αγώνα ήταν η φυσική αντίδραση σε μια εικόνα που δεν τιμά την ιστορία του συλλόγου.
Το πιο ανησυχητικό δεν ήταν η ίδια η ήττα από έναν αντίπαλο που παλεύει για την επιβίωση. Ήταν ο τρόπος. Η ομάδα του Τιμούρ Κετσπάγια παρουσιάστηκε χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Χωρίς πάθος, χωρίς ένταση, χωρίς στοιχειώδη διάθεση να κερδίσει προσωπικές μονομαχίες. Οι αδυναμίες και οι ελλείψεις στο ρόστερ είναι γνωστές. Όμως άλλο οι περιορισμοί στην ποιότητα και άλλο η εικόνα παραίτησης που έβγαζε η Ανόρθωση στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα.
Στο επιθετικό κομμάτι, το έργο επαναλήφθηκε. Η αδυναμία παραγωγής ευκαιριών «έβγαζε μάτι», με την Ανόρθωση να απειλεί ελάχιστα την εστία του Περντρέου και να δείχνει ανήμπορη να βρει λύσεις απέναντι σε μια καλά οργανωμένη, αλλά κάθε άλλο παρά ανίκητη ομάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι για πέμπτη φορά στη φετινή σεζόν δεν κατάφερε να «ζευγαρώσει» τις επιτυχίες της, παραμένοντας εγκλωβισμένη στα χαμηλά στρώματα της βαθμολογίας.
Μετά από 20 αγωνιστικές, το +3 από τη ζώνη του υποβιβασμού αποτελεί καμπανάκι κινδύνου. Η συνεχής επανάληψη του στόχου της παραμονής μοιάζει πλέον με φθηνή δικαιολογία. Η Ανόρθωση διαθέτει διπλάσιο και βάλε–προϋπολογισμό από άλλες ομάδες που παλεύουν για την επιβίωση, έχει ιστορία, βάρος φανέλας και πολύ μεγαλύτερο όγκο οπαδών που την ακολουθεί πιστά. Και όσο δεν τα εξαργυρώνει στο γήπεδο, τόσο θα μεγαλώνει η πίεση, όχι μόνο προς τους ποδοσφαιριστές, αλλά προς όλους όσοι έχουν την ευθύνη για την αγωνιστική εικόνα της ομάδας.
Leave a Reply