Ο αθλητισμός είναι ένας ιδιαίτερα ελκυστικός χώρος. Για τους πρωταγωνιστές δεν υπάρχει πιο ελκυστικός. Υπάρχουν χιλιάδες άτομα, σε όλο τον πλανήτη με απίστευτα επιτεύγματα και με τεράστια προσφορά στην ανθρωπότητα, αλλά αγνοούμε την ύπαρξή τους! Αναγνωρίζονται σε έναν «στενό» (πιο στενός δεν γίνεται…) κύκλο και χωρίς αμφιβολία δυσανάλογο με την προσφορά τους στην προσπάθεια τους για έναν καλύτερο κόσμο.
Εξίσου «αδικημένοι», θεωρούνται οι άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών, του πολιτισμού. Προσπαθούν να… ανοίξουν τα μάτια του κόσμου, αλλά στον τομέα που περιλαμβάνει και την αναγνωσιμότητα, οι πλείστοι τα έχουν στραμμένα σε δύο – τρεις (και πολλοί είναι) πολιτικούς, ένα – δυο δισσεκατομμυριούχους της τεχνολογίας και της επιχειρηματικότητας και δύο – τρεις τραγουδίστριες με κορυφαίο προσόν το λίκνισμα.
Πάνω απ’ όλους όμως είναι οι σούπερ σταρ του αθλητισμού! Δεν ξέρουμε αν το παίρνει κατάκαρδα, αλλά πολύ θα ήθελε η Τέιλορ Σουίφτ να έχει τους… μισούς ακόλουθους του Ρονάλντο. Μέσα σε αυτόν τον παροξυσμό της νέας εποχής, είναι απόλυτα φυσιολογικό, κάποιες φίρμες ή «φίρμες» του αθλητισμού, να ξεφεύγουν και κινδυνεύουν να… σαλτάρουν. Γι’ αυτό κι ο αθλητισμός είναι γεμάτος από μύθους. Παραμύθια, αν θέλετε… Στα μέρη μας έχει γίνει επιστήμη. Έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε οι καλύτεροι από όλους, πρωτίστως αναντικατάστατοι. Κι αν έρθει και καμιά στραβή, πάντα μας αδίκησε ο διαιτητής, ο VARίστας, το κατεστημένο και το… καθεστώς!
Άκουγα με τ’ αυτιά και έβλεπα με τα μάτια μου, παλαίμαχο αθλητή να λέει ότι τον «έκλεψαν» και δεν τον έβαλαν αρχηγό «λόγω του κατεστημένου»! Έκατσα και το ‘ψαξα. Από την πρώτη φορά που έπαιξε, μέχρι και την τελευταία, η ομάδα είχε αρχηγό «παλαιότερο» και με περισσότερες συμμετοχές!
Leave a Reply